در مشهد کلیه فروشگاههای لوازم کوهنوردی این کتاب را دارند.تا۱۰ روز دیگر هم دردفتر انجمن کوهنوردی کتاب موجود خواهد بود.مرکز فروش مشهد بلوار امامت بین امامت ۲۱و ۲۳ بلاک۳۱۵تلفن۶۰۴۲۷۷۳ فکس۶۰۷۶۴۵۹

 چشمانمان هنوز شوق پرواز دارد و بالهایمان توان اوج گرفتن.

 و ای ایران من   

ای سرزمین چشمان عاشق

ای سرزمین اوج های پاک

ای سرزمین ناب ترین شراب ها

زلالترین اشک هایم وناب ترین شعرهایم

و خون درون رگ هایم را به پای تو میریزم

تا همیشه سبز و تن آور و سایه گستر باشی

ای سرزمین عشق می بوسمت چون دخترکان مینابی

ای سرزمین مهر می خوانمت چون خدا

پای سفرم را از من مگیر

پای سفرم را از من مگیر.

شیطنت آن شب نشان داد که چقدر یکدیگر را دوست داریم.چقدر سخت است که پای دوستی به سنگ بخورد.دل دوستی بشکندویا ضربه مغزی شود!!!!!چقدر فضای جم چین آن شب عاشقانه شده بودکه حتی پیر بیبک هم حسادت میکرد.صبح زود ساعت۹!!!به تاخت بسوی ایرانشهر.هوای بهار مستمان کرده بود.با شوق وشورجاده ودره و نخل را میخوردیم.ایران شهر خود حکایتی است.فقر وجهل تنیده به هم با ظلمی مضاعف.گویی به جای خون در رگ های این مردمان صبر جاری است.حتی فقیر ترینشان هم لبخندی کنج لبش دارد.مریم همچون مسافر کوچولو لحظه ها را شکار میکند.دخترکان ایرانشهر میدانند که او زمینی نیست و خوش بحالشان.ایرانشهر میشود مرکز هستی.مرکز حلول ماه نو البته با ده دقیقه تاخیر طبق آخرین محاسبات عمو حسن!!تهیه ماهی کد پلوی شب عیدو تهیه گرانترین سفره هفت سین عمرم میشوددغدغه ی شب عید من!!پایه های مدرسه نوساز به لرزه افتاده است.ایرانشهر چنین موجوداتی را به خود ندیده است.یاران آرام و قرار ندارند و پایکوبیان پایانی.مرجانه عاشقانه و ماهرانه به خلوت می خواندشان و لحظاتی بس روحانی در لحظات تحویل سال برایمان خلق میکند.صبح زود ساعت ۱۰به تاخت به را میزنیم.باورش سخت است که تو در این سرزمین خشک و تف زده رودی چنین با شکوه و دریا وار همچو سرباز ببینی.گویی حتی گاندو هایش هم از این سرزمین هجرت کرده اند.چون تاب این همه نامهربانی و درد را ندارند.مانده ام که گاندو با طفلش در مورد ما چه فکر میکند.ما متجاوزیم یا او.او از ما باید بترسد یا ما از او.از آن همه آب وکرانه فقط نصیبش شده بود حوضچه ای کوچک از آب و حصاری سخت.کاش گاندو را آزاد می دیدم مثل آن سالهای دور.پس چشمان گاندو غمی بودحزن انگیز.غمی بود به تلخی اسارت...و چه سخت است که یارانت عطش رفتن دارند و تو باید با دلی مضطرب و منطقی که ذره ای به آن اعتقاد نداری پای از راه بکشی ودیدار با گواتر رابگذاری برای سفر ی دیگر.و نگور آخرین لحظه اش چه غم بار بود که جوانی فریاد می زد:((که من خمارم که من معتادم)) و کاش گوش شنوایی بود تا فریاد آن جوان بلوچستانی را بشنود.کاش دستی بود که یاریش دهد.کاش نگاهی بود که عاشقش کند..........

 پیشکش به همسفران نازنینم........... کوه مرا فریاد میزند.دلم هوای مهتاب شب دارد.اشکهایم زلالترشده.گویا هنگامه هنگامه سفر است.دگر سر از پا نمی شناسم.کوله بارخستگیها و دلتنگیهایم را خالی میکنم.دلم هوای کوه ودره کرده.فریاد فریاداز این ابر های سرگردان که مرا همچون آواره ای میبرندبه هر سو.عاشقم برآوارگی عاشقم بردیوانگی....این شبها و روزها دگر تکراری ندارند.دل از زمین و زمان کنده ام.یاران یک به یک میرسند باکوله باری از لبخندو شکوفه ومن همچون شعله ای شراره میکشم.شهر خاطرات تلخ وشیرینمان راپشت سر میگذاریم.چون کاروانی شبانه از کویر میگذریم.صبح به زاهدان میرسیم.شهر غربت و تنهایی.شهرطعم شکنجه.شهر فقر و شکوه.شهر آرامش و صلابت.شهر یاران قدیم برای من...پرسه زنان در کوچه های پرازخاطره لته تن پوش کوهساران میخریم.کلاته رزاق زاده و سیخی و جوجه ای و صحنه پر آشوب جوانان زاهدانی که چشمشان براین دخترکان شوخ چشم افتاده.چشم برجاده پر خاطره لوچو دوخته ام.تفتان از بلندای دور میخواندم.چه باشکوه است در این کویر تف زده چشمه ها ودره هاتو رامیخوانند که نغمه ساز گامهای عاشقانه ات باشند.شب همه سر خوش وشاد.صبح دوشادوش همسفران نازنین گام در راه قله مینهیم.اما لذت کوه رفتن به قله رسیدن نیست به راه رسیدن به آن قله است.قله اما گویی نفس میکشد در بلندا...هوای پاک و مناظر روح گشارا باید در قله ها جست دره ها را رها کنید.در دوردست بزمان چشمک میزند و عشوه گری میکندکه پای بر من بگذاریدکه من تنها مانده ام سالهادر اینجا.با من عکس یادگاری بگیرید.سری به تنهایی و غربتم بزنید.از چشمه هایم آبی همچون شهد و عسل نوش کنید مرا هم صعود کنید مرا هم یاد کنید........

ُ عشق گوهر یگانه وجود انسان و موسیقی موهبت خداوند بر دلهای عاشق است.کیست که از ترنم بارانّ و صدای هولناک آذرخش وصدای رود وجویبار و نغمه چکاوکان سکوت نکند و لذت نبرد.فقط لازم است چشمان خود را ببندیم.خود را رها کنیم در میان این همه آوازها و ترانه ها ونغمه های خوش.تصور دنیایی بدون موسیقی چقدر کشنده و درد آور است.آنانی که این دریچه خدایی رابر روی خود بسته اند بدانند که خود را از زیباترین و روحانی ترین موهبت های خداوند محروم کرده اند.بیایید با یک دگر چون آواز سخن بگویم.چون موسیقی به هم بنگریم نرم و لطیف آنکه می نوازدو آن که می خواند عالمانه آدمیان را رو به خدا پرواز می دهد.چنگ در دست گیرید و آواز سر دهیم که:(( خدای بی همتا عاشقانه تو و تمام مخلوقاتت را دوست داریم.))

اسامی افرادی که کارآموزی برف آنان از فدراسیون کوهنوردی دریافت گردیده و میتواننددر اولین فرصت با  شماره تلفن ۰۹۱۵۳۰۰۰۲۷۶تماس گرفته وحکم خود را دریافت نمایند. ۱-جلیل فدایی۲-مهدی نسترنی۳-شاهین طاقتی۴-تقی نورالهی۵-محمد جواد ثنایی۶-محمد هادی خاوری۷-اسماعیل دزیانی۸-مرتضی دزیانی

  اسامی افرادی که کارآموزی برف آناناز فدراسیون کوهنوردی دریافت گردیده ومیتوانند د اولین فرصت با  شماره ۰۹۱۵۳۰۰۰۲۷۶تماس گرفته وحکم خود را دریافت نمایند. 1-علیرضا رجبی راد2-محمد صادق دلاوری3-محمد حسن محسن زاده4-علیرضا حری5-محمد صادق پارسا6-علیرضا کارگزار7-مرتضی دلاوری8-سعید وطنی باف

شب گذشته رگبارزده و حالا ابرهای تیره در پهنه آسمان سرگردانند و گهگاه غبار نازکی از باران بر زمین می پاشد.من زیر درخت پر شکوفه سیبی ایستاده ام و نفس می کشم.نه تنها درخت سیب بلکه سبزه زار پیرامون آن نیز از رطوبت می درخشد،زبان عاجز از توصیف رایحه شیرینی است که هوا را آکنده است.در همان حال که می کوشم هر چه عمیقتر نفس بکشم،احساس می کنم که عطر شکوفه ها همه وجودم را سرشار می سازد،اول با چشمان باز نفس می کشم،بعد چشمانم را می بندم،و دوباره هوا را به درون سینه ام می فرستم.نمی توانم بگویم کدام یک لذت بخش تر است.براستی این گرامی ترین آزادی است که زندان از ما می گیرد:آزادی نفس کشیدن آزاد،همین گونه که من هم اکنون از آن بهره مندم.به نظر من،در دنیا هیچ خوراکی،هیچ شرابی،وبوسه هیچ زنی دلپذیرتر ازاین هوا نیست،هوایی آکنده از عطر گلها و رطوبت و طراوت.مهم نیست که اینجا فقط باغچه کوچکی است که اطراف آن را ساختمانهای پنج طبقه،مانند قفسهای باغ وحش،فرا گرفته است.گوشهایم دیگر صدای اگزوز موتور سیکلتها،زق زق رادیو،و خش خش بلند گو را نمی شنوند.تا زمانی که هنوز زیر درخت سیب،بعد از  رگبار،هوای تازه برای تنفس وجود دارد،ممکن است ما هم چند صباحی بیشتر طاقت بیاوریم.                    از کتاب:زندگی بدون تزویر،راهی بسوی بالا       نویسنده: آلکساندر سولزنیتسین           ترجمه:روشن وزیری       چاپ دوم:۱۳۸۷  ناشر:نشر و پزوهش فرزان روز-تهران        

همچنان که کوهها راپشت سر می گذاشتیم.آخرین غروب وطلوع خورشید را در ایران دیدم و بسیار متاسف شدم که این همه زیبایی را ترک می کردم. اکنون که به انگلستان بازگشته ام تفاوتها را درک می کنم.ما در این جا دنیایی همراه با سکوت و آرامش داریم.اما در آن جا زندگی پر از هیجان بود.در مرز به یک ایرانی مرز نشین گفتم:((متاسفم که از کشور شما می روم.)) با اشتیاق پاسخ داد:((امیدوارم شما از بهترین موهبت و امتیازی که ما بر سایر ملل داریم برخوردار شده باشید.))به سوی او خم شدم و پرسیدم((آن چیست؟)) در حالی که ماشین بسرعت پیش می رفت موقرانه جواب داد.((عشق)).ایران از لحظه اول تا آخر برایم جالب و شگفت انگیز بود.